Enerji, dünya siyasetine yön veren, sınırların çizilmesini sağlayan, ülkelerin ekonomik gelişmişlik göstergesi olan en temel unsurdur. Yakın geçmişte, petrol savaşları olarak tanımlanabilecek Körfez ve Irak Savaş’ları, enerjinin sanayinin ihtiyacı dışında büyük bir uluslararası bağımsızlık yönünün olduğunu da göstermektedir. Günümüzde bağımsızlık, ülkelerin ihtiyaç duydukları enerjiyi karşılayabilme potansiyelleriyle belirlenmektedir. İhtiyacı olan enerjiyi kendi kaynaklarını kullanarak üretebilen ülkeler, ekonomik açıdan gelişmişler ve uyguladıkları enerji politikalarıyla, dünya siyasetine yön vermeye başlamışlardır. Ekonomik olarak gelişme, enerji üretimindeki bağımsızlığa bağlıdır.

Dünyada kişi başına düşen enerji, sürekli bir artış eğilimi içerisindedir. Enerji talepleri konusunda yapılan incelemelere göre, 2020 yılındaki enerji talebinin, bugünkü enerji talebine göre % 65, 2050 yılındaki enerji talebinin ise % 250 daha fazla olacağı tahmin edilmektedir. 2020 yılına yönelik tahminler, enerji üretiminde fosil yakıtların ağırlıklarının devam edeceği yönündedir.

Nükleer enerji, tarihsel gelişimi içerisinde değerlendirildiğinde, bir sır perdesinin arkasında kalmıştır. Bu durumun en önemli nedeni, nükleer enerjinin askeri çalışmalarla birlikte, atom bombası üretiminde kullanıldığının düşünülmesidir. Ticari amaçla elektrik üretimi için kurulan nükleer santraller, alternatif enerji kaynakları arasında şüphe ve korkuyla yaklaşılan bir seçenek olmuştur. Nükleer enerji konusunda, gerek işletmecilerin, gerekse bilim adamlarının halkı aydınlatma yönünde yeterli girişimlerde bulunmaması ya da mevcut girişimlerin yetersiz kalması, halkın korku ve endişelerini arttırmıştır. Nükleer enerji karşıtlarının baskı ve çabalarıyla da, kamuoyunda nükleer enerjiye karşı bir ön yargı oluşmuştur.